Mijn georganiseerde sportcarrière begon aan het begin van mijn basisschool toen ik ging keepen bij de voetbalvereniging waarbij mijn vader ook actief was. Ik herinner me dat ik dat een training of 3 en een wedstrijd heb volgehouden. Bij gym werd ik altijd als laatste gekozen en in de twee jaar dat ik bij een tafeltennisvereniging actief was, heb ik niet veel meer geleerd dan gemiste balletjes oprapen van de grond: zelfs op de camping won ik nooit.

Op de middelbare school deed ik ooit een squash-cursus die werd afgesloten met een toernooi, waarin ik niet alleen geen enkele wedstrijd won, maar waarin ik bovendien geen enkel punt scoorde.

De enige sport die me op de middelbare school een beetje kon bekoren was hardlopen: ik was er niet goed in, was weinig gemotiveerd, maar omdat mijn kennelijk behoorlijk haperende oog-hand-coördinatie er geen rol in speelde, was het prima vol te houden. Ik ben zelfs ‘ns jeugdclubkampioen geworden bij de sprint.

Toen ik ging studeren hield het hardlopen op en heb ik ’n poging gedaan om te leren schermen, maar dat werd ‘m ook niet (weer die oog-hand-coördinatie denk ik). Toen ik vervolgens een keer in ’n artikel las dat sport alleen zin heeft als je het leuk vind, klampte ik me daaraan vast om m’n sportcarrière achter me te laten.

Tot ik een jaar of 12 geleden het hardlopen her-ontdekte. Het begon met rondjes van een paar kilometer rondom m’n huis, maar toen ik m’n hardloopvordering begon vast te leggen in apps en ik de statistieken en m’n vorderingen kon gaan bijhouden, was daar de echte start van een nieuwe hobby: ik kocht nieuwe schoenen en in 2011 schreef ik me, samen met mijn zusje, voor het eerst in voor een hardloopwedstrijd: 5km in Groesbeek.

Rond de geboorte van m’n dochters heeft het hardlopen weer even stilgelegen, maar ik ben nu alweer ’n jaar of 6 enthousiast aan ’t lopen geslagen. Mijn vorderingen bijhouden (steeds net iets sneller per km), voorbereiden op wedstrijden (1 of 2 keer per jaar) en steeds net iets verder kunnen lopen: zo houd ik mezelf aan de gang (zie ook dit stukje over hoe ik dat doe tijdens de corona-crisis). En sinds een halfjaar heb ik iets nieuws ontdekt: trailrunning. Ik loop elke twee weken wel ’n keer de N70 rond (ruim 13 km in de bossen rondom Nijmegen/Beek met ’n stuk of 400 hoogtemeters).

Nog steeds zie ik mezelf niet als een sporter, waarschijnlijk doordat dat er in m’n jeugd flink ingewreven is (ook door mezelf), maar ik denk dat dat niet meer helemaal klopt. Ik ben een hardloper.