Jaren geleden kreeg ik van H. voor m’n verjaardag een wadlooptocht. Dat kwam er toen niet van en we vergaten het. Vorige zomer vroeg vriend G. of ik met hem de oversteek naar Ameland wilde maken via het wad, en dat leek me wel wat (ja, sorry, er komen nog ’n paar van zulke woordgrappen aan, dus u bent gewaarschuwd). En toen vierde ik in september m’n 40e verjaardag, en kreeg ik van mijn ouders een waardebon om… te gaan wadlopen. Zo zou ik dus na 40 jaar in korte tijd voor zowel de eerste als de tweede keer gaan wadlopen!

Die bon van m’n ouders gebruikten H. en ik een paar weken geleden en we maakte een prachtige tocht vanuit Pieterburen. Aangezien we wadloopleken waren, hadden we ons niet al te best voorbereid: wel oude schoenen, maar ons niet gerealiseerd dat ’n lange broek niet handig was. Gelukkig hadden we onze hardloopkleding bij ons, zodat we ons een paar minuten voor vertrek nog snel in beter geschikte kleding konden hijsen.

Een korte broek is maar wat handig zo op ’t wad!

Het was een prachtige tocht. Best zwaar, vooral toen we tot onze knieën in de modder wegzakten. En best spannend, toen de wind ons omblies terwijl we dus muurvast zaten in de grond. Maar het was indrukwekkend. En heel erg mooi.

Daar liepen we!

Ik zag dus uit naar de oversteek die ik afgelopen zaterdag met G. zou maken. Helaas ging die vanwege corona niet door (waarom de tocht met H. wel doorging en deze niet is me een raadsel, maar goed). Ik stelde daarom aan G. voor om de N70 te gaan lopen: een route van zo’n 16 kilometer lang, die op een paar kilometer van m’n huis start. Een route die, omdat cliché er maar ‘ns in te gooien, “on-nederlands” te noemen is: soms heb je het gevoel in de bergen te lopen, soms het gevoel door een Frans landschap te lopen, en slechts wanneer je in de bewoonde wereld komt en ziet dat er geen bovengrondse elektriciteitsleidingen zijn maar wel Nederlandse teksten op borden langs de weg, in Nederland *.

Ergens langs de N70 staat dit “stoeltje”. Nadat je wat gelopen hebt, mag je dus ook wat rusten…

Nou liep ik tot dit jaar dus nog nooit wad, maar ook de N70 had ik, hoewel-ie vlakbij m’n huis loopt, nog nooit volledig gelopen. En zo liep ik dit weekend dus toch nog ’n tocht die ik nooit eerder had gedaan. En die overtocht naar Ameland gaan we nog inhalen! En dat verjaardagcadeautje van lang, lang geleden, houd ik ook nog tegoed! Dit weekend wandelde ik dus wat, maar over niet alle te lange tijd loop ik weer wad!

*  Leuk om te weten: een deel van de route loopt over de Duivelsberg. En die hoort pas sinds 1949 bij Nederland. Nederland annexeerde toen flinke stukken van Duitsland (als “compensatie” voor de in WOII geleden financiële schade). In 1963 werd dat bijna allemaal weer teruggegeven, maar de Duivelsberg bleef van Nederland. Dat zou te danken zijn aan een lid van de betrokken werkgroep, die zelf in Nederland woonde. Zie ook deze tekst van ‘Andere tijden’.