Ik was aan het mailen met Leon. Leon heeft een website die ik wekelijks bezoek en hij was wat aan het testen. Zijn websitebeheerder heet Ralph, diens broer heet Niels en toen kwam er ineens een mailtje bij mij terecht. Ja, zo kan het gaan als je Ralph Niels heet.

Ik ken Leon al lang, maar Leon kent mij eigenlijk niet, hoewel we al eerder wel ‘ns mailden en elkaar ook wel ‘ns spraken. Ik heb het even opgezocht en ik mailde Leon voor het eerst op 17 juni 2006, dus we “kennen” elkaar vandaag precies 14 jaar.

Ik leerde Leon kennen doordat hij een cd had opgenomen en daarover in een of ander tv-programma werd geïnterviewd. Ik weet niet meer welk programma het was, maar ik weet wel dat ik getriggerd werd door het feit dat hij zijn liedjes in zijn thuis-studio in elkaar zette en het klonk alsof-ie dat redelijk houtje-touwtje deed (ik denk dat hij beter wist waar hij mee bezig was dan ik dacht, maar goed). Aangezien ik zelf (ook) een houtje-touwtje-opnemer was (en nog ben, ik laat nog wel ‘ns wat horen), raakte ik geinteresseerd. Ik kocht zijn cd “Nieuwe liedjes” (genummerd exemplaar 795) en meldde me aan voor zijn “club”. Dat ging via dat mailtje.

Ik heb nummer 795.

In de jaren dat ik Leon ken, veranderde hij (in elk geval in mijn beeld) van iemand die verhalen vertelt met muziek naar iemand die verhalen vertelt en dat zo-nu-en-dan ondersteunt met muziek. Ik zag hem als muzikant een cd opnemen met o.a. Herbie Flowers (geen live-cd, maar een “studio”-cd met publiek, tsja, net zoals zoveel aan Leon is dit moeilijk in ’n paar woorden uit te leggen), ik zag hem avonden en middagen vullen met relatief korte verhalen, maar de meeste indruk maakte Leon op mij met zijn schatgraversavontuur.

De cd “Jij” werd (ook al) gecrowdfund en de intekenaars kregen een door Leon getekend portret.

O ja, voor ik daar verder wat over vertel is het misschien handig dat ik even vertel over welke Leon ik het nu eigenlijk heb. Ik heb het over Leon Giesen, die ik in mijn hoofd eigenlijk altijd “Mondo Leone” heet, zijn artiestennaam of conceptnaam of zoiets. Je zou Leon kunnen kennen omdat-ie de bassist was van een bekend bandje, maar als dat ’t enige is waarvan je ‘m kent mis je echt wat. Weet je wat? Kijk eerst ff dit filmpje, want dat geeft wel aardig weer wat-ie deed en doet: Hendrix huisje.

Gezien? Snap je wat ik er zo leuk aan vind? Leon vindt verhalen en weet die op zo’n manier te vertellen dat je er helemaal ingezogen wordt.

In 2013 hoorde ik Leon vertellen over zijn zoektocht naar een schat.

Zijn, voor mij, meest indrukwekkende verhaal tot nu toe vond ik het schatgraversverhaal waar ik hierboven al naar verwees. Leon werd via ’n krantenartikel op ’t spoor van een verborgen schat gewezen en dook in het verhaal. Hij had ’n theorie over waar de nazi-schat verborgen zou kunnen zijn en zette serieus zijn tanden erin. Op ’n gegeven moment moest er ook daadwerkelijk gegraven gaan worden en dat heeft-ie met crowdfunding (sowieso iets waar-ie erg goed in lijkt te zijn) gefinancierd. Ik financierde vrolijk mee. Of-ie de schat gevonden heeft? Tsja, dat mag-ie je zelf een keer vertellen. Er is wel ’n promo-filmpje over het verhaal, maar ik kan je alvast verklappen dat de afloop daarin niet verraden wordt.

Het volgende grote verhaal was het verhaal “Het lot van Loterijman”. Ook weer een prachtig verhaal dat leidde tot de plaatsing van een (ook weer gecrowdfunde) herdenkingssteen voor een nazi-slachtoffer in Baarn. Hier weer een promofilmpje en hier een artikel over die steen.

En nu is-ie dus verdorie weer iets op het spoor dat-ie ook nog zijn “magnus opus” noemt: da’s nogal een belofte met zo’n staat van dienst! Hoe doet die man dat toch? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat ik het in de gaten ga houden!

En ondertussen ga ik lekker z’n oude werk nog ‘ns doornemen. Doe je mee?

  • Volg gewoon z’n dagboek, soms geinige observaties, soms superindrukwekkende zaken
  • ’n Heleboel verhaaltjes over de Utrechtse kabouters. En dit verhaal moet je zeker niet missen
  • Over struikelstenen en ’n Franse postbode
  • Een prachtig liedje dat perfect past binnen mijn voorkeur voor treurige liedjes: Wemelen
  • En dit liedje is ietsje vrolijker, het bevat stukjes audio van Pete Conrad, een minder bekende maanwandelaar die een liedje zong op de maan (dat wist je niet hè? nee, dat is dus precies wat ik steeds heb als Leon weer wat vertelt!), luister daarvoor vanaf ongeveer 1:50, maar de rest is ook de moeite waard; o ja, zoek ook ‘ns op wat Pete, klein van stuk, zei toen-ie de maan op stapte: ook dat hoorde ik voor ’t eerst via Leon
  • Leon maakte plakjes van een beeldje dat-ie won en deelde die uit aan dingen die de wereld mooier maken zoals een treintoeter en een kauwgombeschilderaar
  • Maar Leon vat zijn eigen werk natuurlijk zelf veel beter samen dan ik dat kan. Met foto’s en al

(en toen moest ik ’n categorie voor dit artikel kiezen: geen idee, want elke categorie zou te klein zijn, dus dan maar geen)

Lang geleden, toen ik nog in Cuijk woonde.